una de las cosas que me traje de Mexico este febrero. El disco de 'Jenny y los Mexicats'. anglohispanomexicano. Jenny, la inglesa, mexi, por los dos mejicanos, y cats, por el gato, de Madrid. Me gusta como suena la trompeta (o lo que sea que toca).
Mostrando entradas con la etiqueta musica. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta musica. Mostrar todas las entradas
sábado, 22 de marzo de 2014
lunes, 11 de abril de 2011
Até dia qui bo voltà
Un dia de estos iré a Cabo Verde, o algún otro lugar de África.
Hasta entonces...escucho a Cesaria Évora nuevamente.
Quién te mostrará
ese largo camino?
Quién te mostrara
ese largo camino?
Ese camino
para Santo Tomás
nostalgia, nostalgia, nostalgia,
Esa tierra de San Nicolás
Si tú me escribes
te escribiré
Si tú me olvidas
te olvidaré
hasta el día
que tú regreses.
-----------------
Quem mostra' bo
Ess caminho longe?
Quem mostra' bo
Ess caminho longe?
Ess caminho
Pa Sao Tomé
Sodade sodade
Sodade
Dess nha terra Sao Nicolau
Si bo 'screve' me
'M ta 'screve be
Si bo 'squece me
'M ta 'squece be
Até dia
Qui bo voltà
Sodade sodade
Sodade
Dess nha terra Sao Nicolau
Hasta entonces...escucho a Cesaria Évora nuevamente.
Quién te mostrará
ese largo camino?
Quién te mostrara
ese largo camino?
Ese camino
para Santo Tomás
nostalgia, nostalgia, nostalgia,
Esa tierra de San Nicolás
Si tú me escribes
te escribiré
Si tú me olvidas
te olvidaré
hasta el día
que tú regreses.
-----------------
Quem mostra' bo
Ess caminho longe?
Quem mostra' bo
Ess caminho longe?
Ess caminho
Pa Sao Tomé
Sodade sodade
Sodade
Dess nha terra Sao Nicolau
Si bo 'screve' me
'M ta 'screve be
Si bo 'squece me
'M ta 'squece be
Até dia
Qui bo voltà
Sodade sodade
Sodade
Dess nha terra Sao Nicolau
jueves, 24 de febrero de 2011
Cuestionar el éxito
Me encanta esta cancion de Raul Seixas.
La letra, mas bien, me gusta la letra.
La traduciria, pero vamos, ...¿quien no sabe leer galego? Vivimos en la era postgoogle (translator).
Eu devia estar contente
Porque eu tenho um emprego
Sou um dito cidadão respeitável
E ganho quatro mil cruzeiros
Por mês
Eu devia agradecer ao Senhor
Por ter tido sucesso
Na vida como artista
Eu devia estar feliz
Porque consegui comprar
Um Corcel 73
Eu devia estar alegre
E satisfeito
Por morar em Ipanema
Depois de ter passado
Fome por dois anos
Aqui na Cidade Maravilhosa
Ah
Eu devia estar sorrindo
E orgulhoso
Por ter finalmente vencido na vida
Mas eu acho isso uma grande piada
E um tanto quanto perigosa
Eu devia estar contente
Por ter conseguido
Tudo o que eu quis
Mas confesso abestalhado
Que eu estou decepcionado
Porque foi tão fácil conseguir
E agora eu me pergunto "e daí?"
Eu tenho uma porção
De coisas grandes prá conquistar
E eu não posso ficar aí parado
Eu devia estar feliz pelo Senhor
Ter me concedido o domingo
Prá ir com a família
No jardim zoológico
Dar pipoca aos macacos
Ah
Mas que sujeito chato sou eu
Que não acha nada engraçado
Macaco, praia, carro
Jornal, tobogã
Eu acho tudo isso um saco
É você olhar no espelho
Se sentir
Um grandessíssimo idiota
Saber que é humano
Ridículo, limitado
Que só usa dez por cento
De sua cabeça animal
E você ainda acredita
Que é um doutor
Padre ou policial
Que está contribuindo
Com sua parte
Para o nosso belo
Quadro social
Eu que não me sento
No trono de um apartamento
Com a boca escancarada
Cheia de dentes
Esperando a morte chegar
Porque longe das cercas
Embandeiradas
Que separam quintais
No cume calmo
Do meu olho que vê
Assenta a sombra sonora
De um disco voador
La letra, mas bien, me gusta la letra.
La traduciria, pero vamos, ...¿quien no sabe leer galego? Vivimos en la era postgoogle (translator).
Eu devia estar contente
Porque eu tenho um emprego
Sou um dito cidadão respeitável
E ganho quatro mil cruzeiros
Por mês
Eu devia agradecer ao Senhor
Por ter tido sucesso
Na vida como artista
Eu devia estar feliz
Porque consegui comprar
Um Corcel 73
Eu devia estar alegre
E satisfeito
Por morar em Ipanema
Depois de ter passado
Fome por dois anos
Aqui na Cidade Maravilhosa
Ah
Eu devia estar sorrindo
E orgulhoso
Por ter finalmente vencido na vida
Mas eu acho isso uma grande piada
E um tanto quanto perigosa
Eu devia estar contente
Por ter conseguido
Tudo o que eu quis
Mas confesso abestalhado
Que eu estou decepcionado
Porque foi tão fácil conseguir
E agora eu me pergunto "e daí?"
Eu tenho uma porção
De coisas grandes prá conquistar
E eu não posso ficar aí parado
Eu devia estar feliz pelo Senhor
Ter me concedido o domingo
Prá ir com a família
No jardim zoológico
Dar pipoca aos macacos
Ah
Mas que sujeito chato sou eu
Que não acha nada engraçado
Macaco, praia, carro
Jornal, tobogã
Eu acho tudo isso um saco
É você olhar no espelho
Se sentir
Um grandessíssimo idiota
Saber que é humano
Ridículo, limitado
Que só usa dez por cento
De sua cabeça animal
E você ainda acredita
Que é um doutor
Padre ou policial
Que está contribuindo
Com sua parte
Para o nosso belo
Quadro social
Eu que não me sento
No trono de um apartamento
Com a boca escancarada
Cheia de dentes
Esperando a morte chegar
Porque longe das cercas
Embandeiradas
Que separam quintais
No cume calmo
Do meu olho que vê
Assenta a sombra sonora
De um disco voador
Etiquetas:
brasil,
caetano veloso,
musica,
raul seixas,
reflexiones,
vida
lunes, 18 de octubre de 2010
Rampas Niemayer
Las rampas paulistanas. La inscripción de esta de aquí viene a decir que el tiempo es inagotable, infinito, eso señaliza la rampa en el corazón del experimento Nacional, sección Paulista.
Pues nuestro tiempo no es inagotable, cada dia pasa más rápido y yo pienso que debería aprovecharlo como si fuera la última semana, aquí, o donde fuera.
Hoy tengo otra vez resaca. Ayer salimos a comer a Vila Madalena, y terminamos por la noche bebiendo caipirinha en un tugurio donde tocabam samba de raíz. La mayoría de la gente estaba fuera en la calle, y dentro, los sambistas, cuatro o cinco locales sentados en una mesa, tocando, riéndose, y divirtiéndose. ¡Qué buen rollo!
sábado, 2 de octubre de 2010
Lo que quiero es sambar... !
No sé que tendrá esa música, tiene casi cincuenta años, y cada vez que tocan "Mas que nada" de Segio Mendes, la gente se revoluciona. Lo vi, y lo experimenté ya en el festival de Nova Brasil FM, la gente estaba aburrida de las canciones lentas de Maria Rita, y lo que querían era ese ritmillo, algo que les hiciera moverse. .. algo que les hiciera sambar. Y ayer igual, en un barzinho, tomando unas cervezas sentados, hasta que tocaron "esa samba tan legal", la gente se levantó y ya no se volvió a sentar. Los españoles no podíamos evitar dejarnos llevar.
Me encanta esto de Brasil. La cultura musical, la alegría tranquila, la que te hace mover los pies. Encontrar música en directo en muchísimos bares de la noche paulistana, y del resto del país, es increible, cambia el sabor de la cerveza.
Ahora, lo que nadie les dijo a los brasileños fue lo de las Tanga Girls y las compresas.
Me encanta esto de Brasil. La cultura musical, la alegría tranquila, la que te hace mover los pies. Encontrar música en directo en muchísimos bares de la noche paulistana, y del resto del país, es increible, cambia el sabor de la cerveza.
Ahora, lo que nadie les dijo a los brasileños fue lo de las Tanga Girls y las compresas.
mas que nada
sai da minha frente
eu quero passar
pois o samba está animado
o que eu quero é sambar
sai da minha frente
eu quero passar
pois o samba está animado
o que eu quero é sambar
este samba
que é misto de maracatu
é samba de preto velho
samba de preto tu
que é misto de maracatu
é samba de preto velho
samba de preto tu
mas que nada
um samba como esse tão legal
você não vai querer
que eu chegue no final
um samba como esse tão legal
você não vai querer
que eu chegue no final
Etiquetas:
brasil,
mas que nada,
musica,
noche,
sao paulo
miércoles, 16 de diciembre de 2009
Ayer y hoy
.... hoy, estoy en México, y la Vargas, con esa voz rota que se atrastra por sus noventa años, resuena en las paredes. La he puesto yo.
Etiquetas:
ayer,
battle of evermore,
CD,
chavela vargas,
musica,
pasado,
recuerdos
lunes, 28 de septiembre de 2009
martes, 15 de septiembre de 2009
Café Tacuba vs Olé Olé
1983:
1996:
gracias México, por librarnos de esta lacra.
1996:
gracias México, por librarnos de esta lacra.
Etiquetas:
cafe tacuba,
movida madrileña,
musica,
no controles,
ole ole
sábado, 17 de enero de 2009
Spotify
Spotify es un nuevo servicio de música por streaming desde el que se puede acceder a un amplio catálogo de artistas online bajo un modelo de negocio freemium. Yo lo llevo utilizando una semana y la verdad es que merece la pena. Básicamente buscas un LP, un artista, etc y en medio segundo lo tienes disponible para escucharlo directamente desde el interfaz de usuario. Tiene versiones para Windows y para Mac, está disponible como beta cerrada y todavía tengo alguna invitación para los primeros que me las pidan mediante un comentario en esta entrada.
Definitivamente la industria de la música no tiene retorno al modelo del siglo XX.
Definitivamente la industria de la música no tiene retorno al modelo del siglo XX.
miércoles, 27 de febrero de 2008
All together now. Un canto a la esperanza
Llevaba varios días escuchando de vez en cuando partes de esta canción, se ve que alguna emisora de radio la emite asiduamente y la tengo sintonizada en algún sitio. El caso es que me encanta, y por fin la he encontrado.
Enjoy it.
Enjoy it.
viernes, 15 de febrero de 2008
Canteca de macao
Hace ya tiempo que descubrí este grupo por una canción que colgó mi querido Daviz criticando la simpleza de la sociedad que nos rodea.
Hace unos días leí este post en el que se comenta el éxito que ha llegado a este grupo sin olvidar de dónde vienen, permitiendo descargar su música en su página web, no hablando de canon ni de piratería, hablando en los conciertos al fin y al cabo, donde un buen músico se debe hacer.
Renovarse o morir. La música y el cine no son los primeros sectores en los que se debe modificar el modelo de negocio para seguir haciéndolo viable. Así que a ponerse las pilas y a currar si no quieren quedarse sin pan el día de mañana, o más bien sin su vida de lujo.
Hace unos días leí este post en el que se comenta el éxito que ha llegado a este grupo sin olvidar de dónde vienen, permitiendo descargar su música en su página web, no hablando de canon ni de piratería, hablando en los conciertos al fin y al cabo, donde un buen músico se debe hacer.
Renovarse o morir. La música y el cine no son los primeros sectores en los que se debe modificar el modelo de negocio para seguir haciéndolo viable. Así que a ponerse las pilas y a currar si no quieren quedarse sin pan el día de mañana, o más bien sin su vida de lujo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
